کجاست سمت حيات؟



روزگار ما

۱.
دردا که درين زمانه پر غم و درد
غـبنا که درين دايره غـم پــرورد

هر روز فراق دوســـــتی بايد ديد
هر لحظه وداع همدمی بايد کرد
-- ابوسعيد ابوالخير

۲. وقتی که از دور به شرايط ايران نگاه می کنم، اين سوال برام پيش مياد که واقعا اثر اين همه حرف که از اول بچگی به ما زدن و قرنها زده شده کجاست؟ حدود ۲۷ سال تمرين حکومت کردن... روی ذهن آدم ها... و بعد، اينجا جالبه که طرز پوشش بچه هايی که از کشورهای سابقا کمونيستی ميان، يه طورايی شبيه هم هستش..اين چيزيه که ما می بينيم..ذهنشون، تصوراتشون و زندگيشون همه تحت تاثير قرار گرفته، که به سادگی نميشه ديد. وضع ما هم  همينه که در ايران نخواستيم دنيا رو اونطور که هست ببينيم. هنوز مثل دويست سال پيش، دور مملکتمون يه ديوار بلند کشيديم و هر حرف و حرکت رو به چشم يک حمله می بينيم. دشمن، دشمن، دشمن و باز تکرار می کنيم دشمن!!

صحبتهای بوش، اين دلقک بزرگ که به قول هوگو چاوز، در ناخود آگاهش غولهای تاريکی نهفته است و عقده های روانی داره (مصاحبه با بی بی سی، ۲۵ اکتبر ۲۰۰۵) رو گوش می کردم. اون هم از عبارت دشمن استفاده می کرد که پشت مرزهای آمريکا منتظرن که به اون کشور حمله کنن. توده های آمريکايی انسانهای کم سواد و بی دانشی هستند، و اوونها به اين آدم رای دادند. ما و آمريکا دو سر يک طيف هستيم. آمريکايی پولداره و در رفاه زندگی می کنه و جنگ براش هيجان آوره و ما، فقيريم و نه فقط جنگ، حتی حرفش ذهن و زندگی نسلهای ما رو مغشوش و نا آرام کرده!! و ما دو تا بازيگرای نقش اول فيلم وسترن ۲۰۰۵ دنياييم!!


Samtehayat     لینک