کجاست سمت حيات؟



زمزمه های زير لب اين ماه ها!

۱.
...
با تو ام ای شور! ای دل شوره شیرین!
با تو ام ای شادی غمگین!
با تو ام 
          ای غم! 
                    غم مبهم! 

ای نمی دانم!
هر چه هستی باش!
                          اما کاش...
نه! جز اینم آرزویی نیست:
هرچه هستی باش!
                            اما باش!

۲.
...
سفر مرا به زمين هاي استوايي برد.
و زير سايه آن "بانيان" سبز تنومند
چه خوب يادم هست
عبارتي كه به ييلاق ذهن وارد شد:
وسيع باش،
                 و تنها، 
                         و سر به زير،
                                           و سخت.



۳.
شب در مسیر خانه رکاب می زنم. به دوچرخه فکر می کنم...به چرخ، لاستیک، چراغ، بدنه فلزی... به تکنولوژی!!! ناگاه ذهنم به هزاران کیلومتر آن طرف تر پرت می شود... به ایران! به مفهوم سفرم از ایران و مقایسه عجیب و غریب چنین سفری در ۲۰۰ سال پیش. به واژه مسافر فکر می کنم و فاصله ها را تحلیل می کنم.
ما این روزها چقدر آسان تر زندگی می کنیم. اما آسانی گاه ما را از درک حقیقتها غافل میکند.

صدای باد می اید عبور باید کرد
 و من مسافرم ای بادهای همواره 
 مرابه وسعت تشکیل برگ ها ببرید
و اتفاق وجود مرا کنار درخت
بدل کنید به یک ارتباط گمشده پک

و در تنفس تنهایی
 دریچه های شعور مرا به هم بزنید
روان کنیدم دنبال بادبادک آن روز
 مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید
 حضور هیچ ملایم را
به من نشان بدهید.

--


Samtehayat     لینک