تشویش

بنشینیم و بیندیشیم!
این همه با هم بیگانه
این همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟

جنگلی بودیم:
شاخه در شاخه همه آغوش
ریشه در ریشه همه پیوند
وینک، انبوه درختانی تنهاییم.

- سایه

/ 5 نظر / 6 بازدید
نصیر

خب عزیز من اگر درخت تنها هستی تقصیر خودته بی عرضه!‌

من هم با نصیر موافقم [تایید] بی عرضه....[نیشخند] البته خودم از تو بدترم[چشمک]

محسن

من هم با نصیر موافقم[تایید] بی عرضه....[نیشخند] البته خودم از تو بدترم [چشمک]

امیر

آقایون، لطفا به پیغام شعر فکر کنید... ضمنا من هم تنها نیستم! [چشمک]

نصیر

راستش من خیلی به مفهوم شعر فکر کردم ولی باز هم به این نتیجه رسیدم که خیلی بی عرضه هستی‌. [نیشخند]